September 2009 Archives

از اواسط قرن نوزدهم، صنایع از سیستم تلرانسی مثبت و منفی برای تلرانس‌گذاری نقشه‌ها استفاده می‌کرده‌اند. این سیستم محدودیت‌هایی دارد:
•    سیستم تلرانسی مثبت و منفی نواحی تلرانسی مربعی ایجاد می‌کند. یک ناحیه تلرانسی، مشابه مثال شکل 1-1، مرزی است که محور فیچری که در حد تلرانس‌ است باید درون آن ناحیه واقع باشد. نواحی تلرانسی مربعی، فاصله یکسانی از مرکز تا لبه بیرونی ندارند. در شکل 1-1، از چپ تا راست و از بالا تا پایین، مقدار تلرانس ±.005 است، اما در امتداد قطرها، مقدار تلرانس ±.007 است. بنابر این، وقتی طراحان قصد دارند که به فیچر‌ها به میزان ±.005 تلرانس دهند، باید به گونه‌ای طراحی که کنند که تلرانس قطعات مجاور تا تلرانس ±.007 که در امتداد قطر ناحیه تلرانسی وجود دارد، قابل قبول باشد.

براي بسياري از طراحان اين سوال مطرح است که در چه شرايطي بايد از GD&T  استفاده کنند. از آنجا که GD&T  از ابتدا برای موقعیت دهی فیچر‌های اندازه‌دار طراحی شده بود، ساده‌ترین پاسخ این است که برای موقعیت‌دهی فیچرهای اندازه‌دار از کنترل‌های GD&T   استفاده می‌کنیم. طراحان باید قطعات را با GD&T  تلرانس‌دهی کنند زمانی که می‌خواهند:

•    می‌خواهند ایده مورد نظر در طراحی با تفسیر نقشه یکسان باشد.
•    عملکرد یا قابلیت تعویض قطعات بحرانی است.
•    جلوگیری از مردود شدن قطعات قابل استفاده مهم باشد.
•    جلوگیری از تغییرات نقشه مهم است.
•    تجهیزات خودکار استفاده می‌شود.
•    به اندازه‌گیری‌های عملکردی نیاز است.
•    افزایش قابلیت تولید مهم است.
•    شر‌کت‌ها می‌خواهند صرفه‌جویی همه جانبه داشته باشند.