شکل 1 – ناحیه تلرانسی استوانهای در مقایسه با ناحیه تلرانسی مربعی
یکی از مزایای روش تلرانس گذاری هندسی، امکان استفاده از ناحیه تلرانسی دایروی یا استوانهای به جای ناحیه تلرانسی مربعی است. در این نوشتار میخواهیم ضمن تعریف ناحیه تلرانسی استوانهای، مزایای آن را نسبت به ناحیه مربعی شرح دهیم.
ناحیه ترانسی استوانهای نسبت به یک قاب مرجع مبنا موقعیتدهی و جهتدهی میشود. در شکل 1 ناحیه تلرانسی عمود بر صفحه مبنای A جهتدهی و موقعیتدهی شده و نسبت به صفحات مبنای B و C، با اندازه اصلی ابعادگذاری شده است. به ابعاد اصلی به طور مستقیم هیچ تلرانسی نسبت داده نمیشود، بنابر این پدیده نامطلوب تجمع تلرانسها پیش نمیآید. تمام طول محور میان فیچر براحتی کنترل میشود، زیرا ناحیه تلرانسی استوانهای در تمام طول فیچر امتداد مییابد.
برخلاف ناحیه تلرانسی مربعی، ناحیه تلرانسی استوانهای یک فاصله یکسان را از موقعیت درست، یعنی مرکز، تا مرزهای ناحیه تلرانسی تعریف میکند. وقتی که یک ناحیه تلرانسی استوانهای با قطر0.014 در اطراف موقعیت درست تعریف شده باشد، یک تلرانس 0.007 از موقعیت درست در تمام جهات وجود دارد. سطح یک ناحیه تلرانسی استوانهای که همانند شکل 2 محیط بر ناحیه تلرانسی مربعی قرار دارد، نسبت به مربعی که ممکن است اندازه واقعی فیچر درون آن واقع شود، 57% بزرگتر است.
شکل 2- ناحیه تلرانسی استوانهای فاصله یکسانی از محور تا لبهها ایجاد میکند.
با سلام
لطفا در صورت ممکن روش جلوگیری از تجمع تلرانسی مثلا برای سوراخ های پشت سر هم که در یک راستا میباشند ذکر فرمائید
----->
یکی از مزایای مهم تلرانسهای هندسی همین مساله است که از تجمع تلرانس در فیچرهای تکراری جلوگیری میکند. راه جلوگیری از این مشکل این است که به جای موقعیت دهی سوراخها نسبت به یکدگیر همه از یک مبنای ثابت موقعیت دهی شوند و تلرانسها از آن مبنا تعریف شود. اینطوری هر سوراخی تلرانسی برابر با بقیه و در حد مورد نظر خواهد داشت و مثل حالت تلرانس دهی خطی، انحرافهای هر سوراخ روی سوراخهای بعدی تاثیر نمیگذارد.
سلام مطالب خوبه فقط متنوع باشه لطفا